Pavel Havlát

**Uwaga: Ojciec Pavel mieszka obecnie i pełni swoją posługę tymczasowo w parafii swojego brata w Velkich Němčicach.**

Brat Paweł pochodzi z Soběšic, miejscowości położonej niedaleko Vranova u Brna. Dorastał w rodzinie głęboko wierzącej, która zachowała wiarę w sercu pomimo trudnych czasów (należy pamiętać, że byliśmy w komunistycznej Czechosłowacji). Od dzieciństwa pełnił funkcję ministranta, a parafia we Vranowie stopniowo stała się dla niego drugim domem. Duży wpływ wywarł na niego ówczesny proboszcz oraz siostry, które w tamtym czasie działały we Vranowie koło Brna. Bardzo poruszyły go również opowieści księdza Holečka o zakonie Paulanów i o świętym Franciszku z Pauly. Nie bez znaczenia była również jego własna pielgrzymka do włoskiej Pauly. Wszystko to silnie wpłynęło na jego drogę do świata duchowego. Wiedział, że jego starszy brat zdecydował się już na studia teologiczne. Dopiero znacznie później, dzięki rodzinnym fotografiom, dowiedział się, że również jego ojciec studiował teologię – ojciec był ponadto więźniem politycznym, ale w domu nie rozmawiano o tym zbyt wiele. Być może dlatego, że chcieli pozostawić mu swobodę i wolność w podejmowaniu decyzji o tym, jak pokierować własnym życiem.

W liceum zdecydował się na naukę w szkole kucharzy i kelnerów, kończącą się maturą, ale już wtedy wiedział, że należy do Boga. W wieku 16 lat ostatecznie rozpoznał w sobie pragnienie powołania duchownego. Chociaż dyrektor szkoły i koledzy z klasy go odradzali, złożył podanie na wydział teologiczny i w 1986 roku wstąpił do seminarium duchownego.

Kiedy po rewolucji pauliści powrócili do Vranova koło Brna, czuł się tu jeszcze bardziej jak w domu. W 1992 roku ostatecznie odpowiedział na tak częste Boże wezwanie i Pavel wstąpił do Zakonu Najmniejszych Braci św. Franciszka z Pauly. W prenowicjacie doświadczył życia zakonnego właśnie tutaj, we Vranowie – w miejscu Matki Bożej Cudownej. Po złożeniu pierwszych ślubów kontynuował studia w Rzymie, a w 1997 roku złożył śluby wieczyste. Rok później przyjął również święcenia kapłańskie.

Bycie paulanym oznacza dla niego bycie uczniem i naśladowcą świętego, który kochał samotność i ciszę, ale przez całe życie nawracał innych ku Bogu. Zakon postrzega jako kontemplacyjno-aktywny. Być może właśnie dlatego interesuje go praca z tercjariuszami paulianami: wspólnotą świeckich, którzy żyją w świecie, ale czerpią inspirację z duchowości zakonu i pragną żyć zgodnie z jego wartościami w swoim codziennym życiu.

Jako zakonnik i duszpasterz akceptuje on porządek wspólnoty, ale służy również ludziom. I być może właśnie dlatego Centrum Duchowe w Vranovie koło Brna jest dla niego zawsze otwartą przestrzenią dla każdego, kto szuka wyciszenia, odnowy i bliskości Boga. Służba tego centrum jest w rzeczywistości zaproszeniem. Zaproszenie do odnalezienia Boga i samego siebie. Jest to miejsce przepełnione modlitwą, sprzyjające skupieniu.

Radość życia przynosi ojcu Pawłowi świadomość, że jego modlitwa, rozmowa czy sakrament pomagają innym odnaleźć światło. I temu właśnie poświęca swój czas z wielkim zaangażowaniem. Każdy jego dzień toczy się w rytmie modlitwy, pracy, duszpasterstwa i chwil odpoczynku. W wolnym czasie chętnie wędruje pośród natury – często z aparatem w ręku, aby uchwycić „dzieło Boże”, jak mówi z uśmiechem.

A jego program życiowy?
Miłość, pokora i pokuta. Trzy słowa, które według niego zawierają całą Ewangelię – i są pięknym zadaniem na całe życie. Chodzi o to, by dążyć do żywej wiary, ponieważ w niej tkwi pełnia i radość życia.

Niezależnie od tego, czy spotkacie brata Pawła podczas modlitwy, rozmowy, czy w ciszy wśród drzew z aparatem fotograficznym, zawsze emanuje spokojem i chęcią bycia blisko. Jego życie jest dowodem na to, że droga do Boga jest możliwa również dzisiaj – cicha, prawdziwa i radosna. A jeśli i wy słyszycie w sobie ciche wezwanie, nie bójcie się. Przyjedźcie. Zatrzymajcie się. Vranov przyjmie was z otwartym sercem.

„Wsłuchajcie się uważnie w głos Boga w swoim sercu i nie bójcie się powierzyć swojego życia w pełni w ręce Pana”.